Connect with us

ΜΠΑΣΚΕΤ

Τι στο καλό κάνουν τόσο καλά οι Ισπανοί και σαρώνουν τα μετάλλια στο μπάσκετ; (του Αργύρη Παγαρτάνη)

Τι στο καλό κάνουν τόσο καλά οι Ισπανοί και σαρώνουν τα μετάλλια στο μπάσκετ; Αυτό το ερώτημα, που απ’ ότι βλέπω δεν απασχολεί μόνο εμένα, υπήρξε το κίνητρο γι’ αυτά που θα διαβάσετε. Μέσω επαφών, αλλά και αριθμών, θα προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε καλύτερα το περίφημο «ισπανικό μοντέλο».

Μήπως και πάρουμε κάτι απ’ αυτό, για να μας βοηθήσει κι εμάς να βελτιωθούμε. Και να διαλύσουμε μύθους.

Εν αρχή, λοιπόν, ην το πρωτάθλημα. Και η διάλυση του πρώτου μύθου. Ότι, λέει, οι προπονητές στη Liga ACB (προεξάρχοντος του Λάσο) δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πετάνε στα βαθιά άγουρα παιδάκια όπως ο Ντόντιτς και ο Γκαρούμπα, προκειμένου να βοηθήσουν την αναπτυξιακή διαδικασία.

Για να πω την πάσα αλήθεια, πριν ασχοληθώ με αυτή την έρευνα το’ χα φάει κι εγώ αυτό το παραμύθι. Διότι για παραμύθι πρόκειται. Και αποδεικνύεται πολύ εύκολα από τους αριθμούς.

Την περασμένη αγωνιστική περίοδο, λοιπόν, οι 18 ομάδες της ACB (Liga Endesa) χρησιμοποίησαν συνολικά 302 διαφορετικούς παίκτες, έστω και για ένα λεπτό. Το σύνολο των λεπτών συμμετοχής (5 παίκτες Χ 40 λεπτά=200 συν τις όποιες παρατάσεις) σε ολόκληρη την κανονική περίοδο και για όλες τις ομάδες ήταν 123.190. Ξέρετε πόσα λεπτά παίχθηκαν από παιδιά κάτω των 18 ετών; Μόλις τα 1.053. Ποσοστό κάτω από 1%. Κι αν θέλετε να πάμε και σε πιο μεγάλες ηλικίες, οι 19άρηδες αγωνίστηκαν συνολικά άλλα 1.046 λεπτά, οι 20άρηδες έπαιξαν 1.889 λεπτά και οι 21άρηδες 2.065 λεπτά. Συνολικα τα παιδιά κάτω των 21 ετών έπαιξαν 5.972 λεπτά, δηλαδή 4,8% του συνολικού χρόνου.

Ας το δούμε και αλλιώς. Τα παιδιά από 15-18 ετών που αγωνίστηκαν στην Liga Endesa ήταν 18. Από αυτά μόνο ένας, ο Κογκολέζος Νζόσα της Μανρέσα, είχε συμμετοχή στα μισά ματς και πάνω και μέσο όρο λεπτών πάνω από 10. Αντίστοιχα, οι 19άρηδες ήταν 16 και επίσης μόνο ένας, ο Σενεγαλέζος Ντιόπ της Γκραν Κανάρια, είχε ενεργό ρόλο. Οι 20άρηδες της λίγκας ήταν 9 και 4 ήταν ενεργοί (εκ των οποίων μόνο 2 Ισπανοί). Κι άλλοι έξι 21άρηδες, οι πέντε απ’ αυτούς ενεργοί (και επίσης μόνο 2 Ισπανοί).

Αν βλέπετε εσείς καμία ντιρεκτίβα, καμιά ώθηση «να παίζουν οι μικροί» σ’ αυτούς εδώ τους αριθμούς, πείτε τη και σ’ εμένα.

Ας το πάμε και κάπου αλλού. Πόσο αγωνίζονται οι Ισπανοί παίκτες στο ισπανικό πρωτάθλημα; Απ’ αυτά τα 123.190 λεπτά μόνο τα 27.680 (ποσοστό 22,47%) παίχτηκαν από μπασκετμπολίστες που έχουν δικαίωμα συμμετοχής στην εθνική Ισπανίας! Δηλαδή χοντρικά στην κάθε πεντάδα που βρίσκεται στο παρκέ μόνο ο ένας (!) είναι Ισπανός.

Αντίστοιχη έρευνα έγινε και στη LEB Oro, την δεύτερη λίγκα της Ισπανίας, όπου το επίπεδο είναι προφανώς χαμηλότερο και λείπουν τα μεγαθήρια. Στην LEB Oro, λοιπόν, το 2021-22 οι Ισπανοί παίκτες αγωνίστηκαν όλοι μαζί τα 51.315 λεπτά από τα συνολικά 123.400. Ποσοστό 41,6%. Χοντρικά και πάλι να το πάρουμε, οι δύο στους πέντε της πεντάδας είναι Ισπανοί. Αντίστοιχα, τα παιδιά κάτω των 21 ετών αγωνίστηκαν μόνο στα 17.385 λεπτά από τα 123.400. Δηλαδή ποσοστό 14,1%. Στη δεύτερη κατηγορία, επαναλαμβάνω.

Τι βλέπω, λοιπόν; Βλέπω ότι τουλάχιστον σ’ αυτό το επίπεδο, το επαγγελματικό μπάσκετ δεν έχει καμία σχέση με το μπάσκετ-αναπτυξιακή διαδικασία. Οι αριθμοί δείχνουν ότι οι περιορισμοί στους ξένους είναι πολύ χαλαροί (μόνο 84 από τους 302 της Liga ΑCB ήταν Ισπανοί, στη δε LEB Oro οι Ισπανοί ήταν 143 στους 281 που αγωνίστηκαν. Μόλις λίγοι παραπάνω από τους μισούς, δηλαδή, και βάζουμε μέσα και 44 παίκτες Ισπανούς που αγωνίστηκαν για ελάχιστα λεπτά σε ελάχιστα ματς).

Κανένας προπονητής, λοιπόν, στη Liga ACB ή στη LEB Oro δεν έχει στο μυαλό του να βγάλει παίκτες. Χρησιμοποιεί αυτούς που χρειάζεται για να φέρει το καλύτερο αποτέλεσμα, ανεξαρτήτως ηλικίας και εθνικότητας. Κι αυτό δίνει μεγαλύτερη αξία στα λεπτά συμμετοχής των μικρών. Δεν τους τα χαρίζει κανείς. Τα παίρνουν επειδή μπορούν να βοηθήσουν τον προπονητή να κερδίσει το ματς.

Πάμε παρακάτω. Πώς στην ευχή, λοιπόν, βγαίνουν τόσα ταλέντα στην Ισπανία και σαρώνουν τα μετάλλια στις μικρές ηλικίες; Το κλειδί είναι το διπλό δελτίο. Η δυνατότητα ενός παιδιού δηλαδή να παίξει και σε άλλη ομάδα, χαμηλότερου επιπέδου, για να μην γυαλίζει πάγκο. Ως τα 21 τους οι παίκτες έχουν τη δυνατότητα να παίζουν σε άλλο σύλλογο, που βρίσκεται και ένα και δύο επίπεδα κάτω από αυτό της «πρώτης» τους ομάδας.

Έτσι έχουν και τη δυνατότητα του γκλαμουράτου συλλόγου, όπου έχουν παραστάσεις ακόμα και από τις προπονήσεις που θα κάνουν με εμπειρότερους συμπατριώτες τους, κοινοτικούς και Αμερικάνους. Αλλά παράλληλα έχουν και τη δυνατότητα να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε άλλο επίπεδο.

Εκτός από τις 2 κατηγορίες που αναλύσαμε (Liga ACB και LEB Oro, με 18 ομάδες η καθεμιά) υπάρχει και η τρίτη κατηγορία LEB Plata με 28 ομάδες και η περιφερειακή Liga EBA, που διεξάγεται σε 5 ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια (ο κάθε όμιλος έχει 2 υποομίλους) με συνολικά 134 ομάδες. Και μετά πάμε στα τοπικά, η κάθε αυτόνομη περιφέρεια (Καταλονία, Ανδαλουσία, Γαλικία κτλ.) έχει τη δική της ένωση και τα δικά της πρωταθλήματα.

Συνολικά οι ανδρικές ομάδες των εθνικών κατηγοριών της Ισπανίας είναι 198. Μιλάμε για μια χώρα 47 εκατομμυρίων ανθρώπων. H Ελλάδα, με το 1/5 του πληθυσμού σχεδόν, έχει 145 ομάδες στα ανδρικά εθνικά της πρωταθλήματα. Δεν χρειάζεται, βέβαια, να επιχειρηματολογήσει κανείς περί του ότι είναι απαραίτητο να μειωθούν δραστικά οι ομάδες των εθνικών κατηγοριών, όπως έχει ήδη προγραμματιστεί.

Ένας νεαρός, λοιπόν, μπορεί είτε να αγωνιστεί στη B ομάδα του συλλόγου (έχουν όλες οι ομάδες των δύο πρώτων κατηγοριών, οι περισσότερες μετέχουν σε ομίλους της ΕΒΑ και δύο, η Βαλένθια και η Γκραν Κανάρια, στη LEB Oro) είτε να κάνει συμφωνία η ομάδα του με άλλον σύλλογο χαμηλότερης κατηγορίας και να παίξει εκεί τα ματς όπου θα είναι πρωταγωνιστής, να χτίσει το όποιο ηγετικό του προφίλ, θα πάρει τις προσπάθειές του και το χρόνο του την ώρα που η μπάλα καίει και δεν θα αισθάνεται παρκαρισμένος.

Αυτή η διαδικασία, παράλληλα με την σχετική ευρωστία που χαρακτηρίζει τη λίγκα ολόκληρη και όχι μόνο τις μεγάλες ομάδες, εγγυάται και το τερπνό και το ωφέλιμο. Όλες οι ομάδες, κι όχι μόνοι πολύ προβεβλημένες, γεμίζουν από πραγματικά αξιόλογους παίκτες κι όχι Αμερικάνους του ενός χιλιάρικου το μήνα. Χωρίς περιορισμούς αν είσαι Ισπανός ή ξένος, αν είσαι κάτω από 21 ή πάνω από 31. Καθαρά επαγγελματικό, παίζει όποιος αξίζει. Και με το διπλό δελτίο εξασφαλίζεται ότι τα παιδιά των κρίσιμων ηλικιών θα έχουν τουλάχιστον ένα ανταγωνιστικό ματς την εβδομάδα να παίξουν, χώρια τον αγώνα με το εφηβικό της ομάδας τους, όπου εκεί και λόγω υψηλού επιπέδου οι περισσότεροι μπορεί να μην πιέζονται.

Κοινώς, η φιλοσοφία είναι η εξής: Σε επιλέγω παιδί μου για να σε μάθω μπάσκετ. Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να σου μάθω όσα μπορώ. Εξασφαλίζω ότι θα παίζεις, ανάλογα με το επίπεδό σου. Αλλά στη ζούγκλα, στον επαγγελματικό κόσμο, είσαι μόνος σου. Δεν πρόκειται να σε διευκολύνω.

Το κίνητρο είναι μεγάλο τόσο για τα Ισπανάκια, αλλά και παιδιά από σχεδόν 50 (!) διαφορετικές χώρες που αγωνίζονται στις διάφορες εθνικές κατηγορίες της Ισπανίας. Αφρικανάκια, Αργεντινάκια και λοιπά Λατινοαμερικανάκια, Σκανδιναβάκια, Ανατολικοευρωπαιάκια και πάει λέγοντας. Βλέπουν συλλόγους στιβαρούς, χωρίς φόβο κανονιών και λουκέτων, βλέπουν και τη δική τους επαγγελματική αποκατάσταση μέσα από το μπάσκετ. Κι αν δεν τα καταφέρουν στην Ισπανία, υπάρχουν πολλές λίγκες, στην Ευρώπη, για να τους απορροφήσουν και να βγάλουν καλά λεφτά από το μπάσκετ. Ακόμη κι αυτοί που δεν θα γίνουν ΝΒΑερς, έχουν επιλογές. Αρκεί να δουλέψουν και να αξίζουν.

Για τα παιδικοεφηβικά, και το πραγματικά ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ σύστημα τελικής φάσης που απαίτησε (και πέτυχε να εφαρμοστεί) ο Σκαριόλο από το 2009 και μετά θα επανέλθουμε.

Σχολιάστε

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Περισσότερα στη κατηγορία ΜΠΑΣΚΕΤ