Connect with us

ΜΠΑΣΚΕΤ

“Ποιοί ήταν ο Γκάλης με τον Γιαννάκη;” (γράφει ο Διονύσης Γκιουλέας)

Εγώ θέλω να γίνω ο νέος Γκάλης κι εγώ ο νέος Γιαννάκης για να σε κερδίζω, τσακώνονται δύο πιτσιρικάδες στη γειτονιά.

Εγώ προσεύχομαι κάθε βράδυ να έχει ο Θεός καλά τον Γκάλη και τον Γιαννάκη, συζητούν δύο γιαγιάδες στο δρόμο.

Ο Γκάλης είναι ο καλύτερος, όχι ο Γιαννάκης,  τσακώνονται δύο παππούδες στο καφενείο.

Αλεξάνδρειο Μέλαθρον Θεσσαλονίκης

00:30 τη νύχτα

Ο Γκάλης με τον Γιαννάκη σουτάρουν στα δύο καλάθια, στο ημίφως.. στο σκοτάδι.. μετά σκιές.. κανείς δεν φεύγει.. κανείς δεν μιλάει.. απόλυτη σιωπή και να σου με τα βαριά γιλέκα να ανεβαίνουν τις κερκίδες.

Τι κάνουν μήπως είναι τρελοί;

Είναι παικταράδες;

Είναι ημίθεοι μήπως;

Είναι Πέμπτη πρωί τριαντατρία  χρόνια πίσω.

Δύο καλοί φίλοι και συμπαίκτες συζητούν στο διάλειμμα του σχολείου.

“Δε μου λες το βράδυ θα πας προπόνηση;

Όχι έχω αγγλικά έως της 9 αποκλείεται.

Εσύ θα πας;

Πλάκα μου κάνεις, παίζει ο Άρης το ξέχασες;

Σιγά μη το ξέχναγα.. ξεχνιούνται αυτά.”

Πόσες τέτοιες συζητήσεις.. πόσες Πέμπτες αγκαλιά με τη τηλεόραση στο σπίτι.

Έναρξη 21:45 Άρης – Τρέισερ Μιλάνου ,Μπομπ Μάκαντου, Ντίνο Μενεγκίν, Ρίκι Πρεμιέρ, Μάικ Νταντόνι,

το απόλυτο ντέρμπι και τα αγγλικά.. ρε γαμώτο θα μας τρελάνει πάλι ο Νικολάου, με τη κατοχή και το 1940.. έλεος, οι Γερμανοί ξανάρχονται, άνθρωπε μου παίζει ο Άρης όταν πιάνεις τη κουβέντα, δεν σταματάς.. με τίποτα.

Τελικά 21:10 μας αφήνει.. επιτέλους Θεέ μου σκέφτηκα, όμως τα αγγλικά είναι μακριά,  πρέπει να τρέξω δε θα προλάβω, θα γίνει το Τζάμπολ !!!

ΓΚΡΕΓΚ ΓΟΥΙΛΤΖΕΡ ο ψηλός Καναδός.

Δρόμοι άδειοι από κόσμο και αυτοκίνητα, δεν κυκλοφορούσε ψυχή στους δρόμους.. απόλυτη ησυχία.

21:35 επιτέλους φτάνω.

Πρόλαβα ! Πρόλαβα !

Κάντε όλοι στη άκρη και μακριά απ’ τη τηλεόραση.

Ανοίξτε μου το χώρο σας λέω.

Γιαγιά σήκω από τη πολυθρόνα .. τώρα.

Αποκλείεται.. να το ξεχάσεις.. έχω πιάσει τη πολυθρόνα από τις 20:30 δε πάω πουθενά.. έχει ΓΚΑΛΗ.

Έλεος ρε γιαγιά τουλάχιστον κάνε πιο κει για να χωρέσουμε.

Τι.. και να μη βλέπω ;

”Μετά το Λούνα Παρκ και τον Μεθοριακό σταθμό είναι ότι πιο ωραίο έχω δει ποτέ μου στη τηλεόραση, Ο Άρης με το Γκάλη και το Γιαννάκη.”

Με άφηνε πάντα μ’ ανοιχτό το στόμα η λογική της.

Άσε που κάθε τρεις και λίγο ξεμάτιαζε τους παίκτες, ματιάστηκε ο Γιαννάκης έλεγε.. ναι της απαντούσα γι’αυτό σούταρε απ’ τα εννέα μέτρα, άσε μας ρε γιαγιά.

Να ‘σαι καλά εκεί ψηλά στον ουρανό.

Η ομάδα του 1984-91. με Νίκο Γκάλη, Γιαννάκη,? Σούμποτιτς

(ο Λευτεράκης γιαγιά..), Ρωμανίδη,  Λυπηρίδη (πάντοτε έφταιγε για όλα τα λάθη..), Δοξάκη ( ο guard που δεν έπαιζε ποτέ, η αλλαγή του Γκάλη και του Γιαννάκη), ο Νίκος Φιλίππου ή Κοτίπου όπως τον λέγαμε και ο Γκρεγκ Γουίλτζερ.

Προπονητής ο ξανθός Γιάννης Ιωαννίδης με τα γούρια και τα ξόρκια,  να σου και η Μαρινέλλα με το σύνθημα.. “με τον Γκάλη.. τον Γιαννάκη.. τον Φιλίππου και τ’ άλλα παιδιά.”

Έτσι περνούσαμε τις Πέμπτες το βράδυ Άρης και ξερό ψωμί, σε μια Αθήνα χωρίς οικονομικές δυνατότητες με φαγητό στο σπίτι και μέσα μου πάντοτε η ίδια σκέψη να με τυραννάει.

”Θεέ μου να μη σταματήσουν ποτέ το μπάσκετ ο Γκάλης με τον Γιαννάκη.. σε παρακαλώ.”

Μα τι ακούω στο βάθος.. κιτρινόμαυρα κασκόλ.. τύμπανα.. και το αιώνιο σύνθημα, ” και εσύ Γιαννάκη πάρτους τα μυαλά κι εσύ Γκάλη πάρτους το κεφάλι. “

Ο Άρης Θεσσαλονίκης είναι η ομάδα που ένωσε όλους τους Έλληνες.

”Basketball is life” Διονύσης Γκιουλέας

Σχολιάστε

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Περισσότερα στη κατηγορία ΜΠΑΣΚΕΤ