Connect with us

ΑΡΘΡΑ

Όταν ο δεύτερος κερδίζει … τον αγώνα ηθικής!

Είναι μόνο η νίκη που μετράει τελικά; Πόσο σίγουρος είσαι γι’ αυτό;

Το ακόλουθο περιστατικό αναδεικνύει το μεγαλείο του αθλητισμού μεταδίδοντας την αισιοδοξία, τον σεβασμό και την ελπίδα που τόσο έχουμε ανάγκη μέσα στον ορυμαγδό των αρνητικών ειδήσεων που φτάνουν στα αυτιά μας καθημερινά.

Στις 2 Δεκεμβρίου του 2012, σε έναν αγώνα ανώμαλου δρόμου στην Burlada, λίγο έξω από την ισπανική πόλη της Παμπλόνα, ο Κενυάτης δρομέας Abel Mutai βρισκόταν λίγο πριν από τη γραμμή του τερματισμού. Όλα έδειχναν ότι θα καταλάβει την πρώτη θέση καθώς ο Mutai, Ολυμπιονίκης κάτοχος χάλκινου μεταλλίου στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου προπορευόταν καθόλα τη διάρκεια του αγώνα.

Μπαίνοντας στην τελική ευθεία, ο Βάσκος αθλητής Ivan Fernandez Anaya που βρισκόταν δεύτερος, αντιλαμβάνεται πως ο Κενυάτης χάνει την αίσθηση του χώρου και σταματά να τρέχει μόλις 10 μέτρα πριν από το νήμα, νομίζοντας πως είχε κιόλας περάσει ήδη τη γραμμή και είναι νικητής.

Υποψιασμένος ότι κάτι δεν πάει καλά, αντί να τον προσπεράσει και να κερδίσει τον αγώνα τον πλησιάζει και αρχίζει να του φωνάζει να ξαναρχίσει το τρέξιμο για να τερματίσει «Του φώναζα να συνεχίσει όπως και οι υπόλοιποι στο γήπεδο, αλλά ο ίδιος δεν ήξερε ισπανικά και δεν καταλάβαινε τι του λέγαμε» αναφέρει.

Ήταν τότε που ο Fernandez μείωσε την ταχύτητά του και με νοήματα και κινήσεις «έσπρωξε» το συναθλητή του προς τη νίκη.

Αμέσως μετά το τέλος του αγώνα ο αθλητής  δήλωσε «Ακόμα και εάν μου έλεγε κάποιος ότι, κερδίζοντας αυτόν τον αγώνα θα εξασφάλιζα μια θέση με την ισπανική ομάδα στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου, δεν θα το έκανα».
Ένας δημοσιογράφος  φανερά εντυπωσιασμένος επέμεινε να ρωτά τον Ivan, «Μα γιατί άφησες τον Κενυάτη να κερδίσει, θα μπορούσες να είχες κερδίσει!»
Ο Ivan κοιτώντας τον απάντησε «Δεν τον άφησα να κερδίσει, θα νικούσε. Ο αγώνας ήταν δικός του. Ποιο θα ήταν το κέρδος μου από τη νίκη; Ποια θα ήταν η τιμή σε αυτό το μετάλλιο; Τι θα πίστευε η μητέρα μου γι’ αυτό;».

Ο Ivan Fernandez Anaya παρέδωσε ένα σπουδαίο μάθημα ευγενούς άμιλλας και έγινε ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα fair play στο χώρο του αθλητισμού.

«Η τιμή, η ηθική και η ντροπή στο πρόσωπο είναι αρχές που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά».

Αργυρώ Ξανθοπούλου

Σχολιάστε

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Περισσότερα στη κατηγορία ΑΡΘΡΑ