Connect with us

Uncategorized

Οι πρώτες γυναίκες που έτρεξαν ποτέ σε Μαραθώνιο αντέχοντας και τους προπηλακισμούς ….σπάζοντας τις προκαταλήψεις

Οι πρωτοπόρες Roberta Louise “Bobbi” Gibb και Kathrine Switzer, που χάρη στην ανυπακοή τους συνέβαλαν να καθιερωθεί η συμμετοχή γυναικών στους μαραθωνίους, που απαγορευόταν μέχρι το 1972 !

Η σχετική ελευθερία που υπάρχει σήμερα σε μεγάλο μέρος του κόσμου, δεν υπήρχε πάντα, και ακόμη και πριν μερικές δεκαετίες, πράγματα και προκαταλήψεις από τις οποίες οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα έχουν απελευθερωθεί, τότε θεωρούνταν ανήκουστες, και γίνονταν αιτία σοβαρών επεισοδίων. Όχι ότι τώρα είναι όλα ρόδινα, καθώς διάφορες καταστάσεις σε μέρη του κόσμου, μπορεί να ειπωθεί ότι έχουν καταβολές από τον Μεσαίωνα.

Έτσι είναι χαρακτηριστικό ότι στον αθλητισμό τον προηγούμενο αιώνα οι γυναίκες πέρασαν από χίλια μύρια βάσανα μέχρι να τους επιτραπεί το αυτονόητο, να μπορούνε να συμμετέχουν απρόσκοπτα σε κάθε άθλημα και σε κάθε αγώνα. Ακόμη και ο αναβιωτής των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων Βαρόνος Πιερ Ντε Κουμπερτέν, ξεκαθάρισε από την αρχή ούτε καν θα συζητούσε το δικαίωμα συμμετοχής γυναικών έστω και σε ένα από τα αγωνίσματα της Αθήνας το 1896.

Η ίδια κάθετη άρνηση υπήρξε και στις επόμενες διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων. Πέρασαν δεκαετίες ώσπου το 1928 η τότε Διεθνής Ολυμπιακή να…βάλει νερό στο κρασί της και να κάνει τη “χάρη” στις γυναίκες, δεχόμενες να γίνουν μερικά αγωνίσματα και για αυτές. Στη συνέχεια, ένα περιστατικό που θεωρήθηκε ατυχές αλλά στη πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά φυσιολογικό, έκανε τους “φωστήρες” της επιτροπής να βγάλουν νέο πόρισμα κατά των γυναικών, αποκλείοντάς τες ξανά από τα αγωνίσματα ημιαντοχής. Πιο συγκεκριμένα, το ότι μερικές γυναίκες μετά από αγώνα 800 μέτρων κατέρρευσαν , θεωρήθηκε ως σκεπτικό ότι οι γυναίκες δεν είναι φτιαγμένες για τέτοιες αποστάσεις, και ότι πρέπει να τους επιτρέπεται η συμμετοχή μόνο σε σπριντ! Έτσι χάθηκαν ακόμη μερικά χρόνια χωρίς τη διεξαγωγή ανάλογων αγωνισμάτων για τις γυναίκες αν και ευτυχώς οι αποστάσεις ημιαντοχής επανήλθαν σχετικά σύντομα.

Όσο για τις μεγάλες αποστάσεις και τον Μαραθώνιο? Αυτό και αν ήταν ανήκουστο για τους αποφασίζοντες. Είναι χαρακτηριστικά όσα έγιναν το 1966 και το 1967 στον Μαραθώνιο της Βοστώνης, και αποτέλεσαν την απαρχή ώστε να σταματήσουν μελλοντικά, κάποια μυαλά να είναι τόσο σκουριασμένα.

Το 1966 λοιπόν και στον Μαραθώνιο της Βοστώνης, η Roberta Louise “Bobbi” Gibb, όπως μπορούμε να θυμηθούμε και από το άρθρο Η Ιστορική εξέλιξη του Μαραθωνίου Γυναικών, μπήκε “παράνομα” στον αγώνα, καθώς δεν της επιτράπηκε η συμμετοχή παρά τη προετοιμασία που είχε κάνει, με το σκεπτικό ότι “μπορεί να τραυματιστεί”. Έτσι αναγκαστικά δεν παρατάχθηκε στην εκκίνηση αλλά κρύφτηκε σε θάμνους, και “χώθηκε” σε γκρουπ ανδρών που πέρασε. Τερμάτισε σε αξιόλογο χρόνο, 3:21. Έτρεχε μάλιστα παπούτσια νοσοκόμων του Ερυθρού Σταυρού, καθώς δεν υπήρχαν αθλητικά παπούτσια στο νούμερό της, πόσο μάλλον γυναικεία.

Την επόμενη χρονιά η”Bobbi” Gibb έτρεξε ξανά και τερμάτισε ανεπίσημα τον αγώνα με χρόνο 3 ώρες και 27 λεπτά.  Στην ίδια κούρσα όμως βρέθηκε  επίσημα δηλωμένη και μια άλλη γυναίκα η Kathrine Switzer. Η αθλήτρια είχε κάνει εγγραφή ως K.V. Switzer ώστε να μη γίνει αντιληπτό το φύλο της, αλλά σε κάποιο σημείο του αγώνα, οι διοργανωτές έξαλλοι της επιτέθηκαν ώστε να σταματήσουν βίαια τη πορεία της. Μαζί της έτρεχε όμως και ο φίλος της, ο οποίος την υπερασπίστηκε όπως και κάποιοι άλλοι συναθλητές της ευτυχώς. Το σκηνικό απαθανατίστηκε σε μια σειρά φωτογραφιών που έγιναν πρωτοσέλιδο την επόμενη μέρα.

Για το τι επακολούθησε, η αναζήτηση παρουσιάζει δύο εκδοχές. Η μια λέει ότι η Switzer αγανάκτησε, και απογοητευμένη αποχώρησε από τον αγώνα και γύρισε με αυτοκίνητο σπίτι της. Η άλλη εκδοχή λέει ότι ο συναθλητής της Tom Miller παρενέβη κάνοντας φασαρία στους διοργανωτές, πετυχαίνοντας να συνεχίσει η αθλήτρια και να ολοκληρώσει τον αγώνα.

Όπως και να έχει, το σημαντικότερο που πραγματικά επακολούθησε είναι ότι επικράτησε σκεπτικισμός για αυτό που συνέβη, και έστω και αν χρειάστηκε να περάσουν άλλα 5 χρόνια, έγινε επιτέλους το αυτονόητο. Επιτράπηκε από το 1972 η συμμετοχή των γυναικών στους Μαραθώνιους. Ο πρώτος αγώνας που έγινε αυτό, ήταν ο “υπόλογος” από τη προαναφερθείσα περίπτωση Μαραθώνιος της Βοστόνης. Πρώτη νικήτρια αναδείχτηκε η Nina Kusksik με 3:08:41. Η ίδια κέρδισε και την επόμενη χρονιά με 2:57:07. Η Kusksik έγραψε ιστορία ποικιλοτρόπως, καθώς αν και ήταν μια από τις πρώτες μαραθωνοδρόμους της ιστορίας, τερμάτισε συνολικά 80 μαραθώνιους!

Όσο για τη συνέχεια, είναι λίγο-πολύ γνωστή. Εκτός από το ότι γυναίκες έχουν κερδίσει τη γενική κατάταξη σε τουλάχιστον 56 Μαραθωνίους, ας θυμηθούμε ότι λίγα χρόνια μετά στο Los Angeles υπήρξε μια από τις σημαντικότερες στιγμές όλων των ΟΑ, με τον τρόπο που τερμάτισε η Gabrielle Andersen. Αυτο δεν θα είχε γίνει ποτέ, αν οι αναχρονιστικές αντιλήψεις συνεχίζονταν για μερικά ακόμη χρόνια. Ποιος ξέρει πόσες ακόμη στιγμές που θα έγραφαν ιστορία, χάθηκαν επειδή ο Μαραθώνιος άργησε 76 χρόνια να επιτραπεί στις γυναίκες…

 

πηγή:runningnews.gr

Σχολιάστε

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Περισσότερα στη κατηγορία Uncategorized