Connect with us

ΔΡΟΜΕΙΣ

Ο πιο όμορφος ημιμαραθώνιος

Την Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2021 έγινε ο πρώτος μεγάλος λαϊκός δρομικός αγώνας μετά από πολύ καιρό. Ο ημιμαραθώνιος της Αθήνας! Με διαδρομές 21Κ και 5Κ. Η επιδημία του CoVid, τα απανωτά lockdown, στέρησαν από τους δρομείς πολύτιμους αγώνες σε άσφαλτο και σε βουνό. Σχεδόν όλες οι μεγάλες διοργανώσεις παγκοσμίως ακυρώθηκαν. Διεθνείς μαραθώνιοι, όπως και ο κλασσικός της Αθήνας έγιναν μόνο virtually. Και όμως! Αυτήν την Κυριακή, για πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό, χιλιάδες δρομείς, όλων των ηλικιών, φύλων και επιπέδων βρέθηκαν σε κοινή διαδρομή, σε κοινή άσφαλτο, σε κοινή εκκίνηση, δίπλα ο ένας στον άλλο, τηρώντας βέβαια όλα τα μέτρα ασφαλείας για την υγεία.

Ο ημιμαραθώνιος της Αθήνας είναι πρώτα απ’όλα μια γιορτή της πόλης! Το κέντρο της πόλης χάνει για λίγες ώρες την φασαρία από τα αυτοκίνητά του. Αδειάζει από τους βιαστικούς κατοίκους που περπατούν για να πάνε στις δουλειές τους. Γεμίζει από ένα πολύχρωμο πλήθος δρομέων, που φορούν τα αθλητικά μπλουζάκια τους, τα σορτάκια και τα παπούτσια τους, γεμίζει από γυμνασμένα κορμιά και χαρούμενα πρόσωπα που ήρθαν να αγωνιστούν και όχι να ανταγωνιστούν. Γεμίζει χαμόγελα!

Είναι και για μένα ένας μεγάλος αγώνας. Ο αγαπημένος μου καθώς πιστεύω πως τα 21Κ ταιριάζουν καλύτερα στα πόδια μου. Τον σκέφτομαι από καιρό. Δεν είναι ο πρώτος ημιμαραθώνιος που θα τρέξω, μα είναι ο πρώτος που θα τρέξω έτσι! Γιατί αυτήν την φορά δεν θα τρέξω μόνη μου, άλλα με μια υπέροχη ομάδα, την ομάδα Finish Line!

Είμαστε μια ομάδα από ερασιτέχνες δρομείς που μας φέρνει κοντά η αγάπη για το τρέξιμο αλλά και η αγάπη για το MDA Ελλάς, το σωματείο για άτομα με νευρομυϊκές παθήσεις. Μας φέρνει ακόμα πιο κοντά όμως η πεποίθησή μας πως δρομέας δεν είναι μόνο αυτός που τρέχει με το βήμα του, μα εκείνος που τρέχει με την ψυχή και το μυαλό του. Για τον λόγο αυτό τρέχουμε σαν δρομείς – οδηγοί για δρομείς που τρέχουν σε αναπηρικά αμαξίδια. Τρέχουμε με εκείνους και για εκείνους και μοιραζόμαστε εξίσου την προσπάθεια, το γέλιο και τον κόπο, την χαρά που φέρνει ένας αγώνας δρόμου σε όποιον αγαπάει να τον τρέχει.

Στον ημιμαραθώνιο της Αθήνας έχουμε την χαρά και την μεγάλη τιμή να τρέχουμε μαζί με την Αλεξάνδρα Σταματοπούλου, χάλκινη Παραολυμπιονίκη στην κολύμβηση στους Παραολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο!

Έχουμε ραντεβού στο Ζάππειο στις 7 το πρωί. Οι εκκινήσεις φέτος γίνονται πολύ πρωί και με χρονική απόσταση ανάμεσα στα γκρουπ. Αυτό σημαίνει πως ξυπνάω στις 5.30 πρωί. Αν μπορούμε να πούμε πως ξυπνάω, αφού η αγωνία και η προσμονή δεν με αφήνουν να κοιμηθώ. Έχω έναν τραυματισμό της τελευταίας εβδομάδας, που με αγχώνει και με στενοχωρεί, μα θα τον διαχειριστώ λέω μέσα μου. Στους σταθμούς του μετρό, το χάραμα αυτής της Κυριακής βλέπεις μόνο δρομείς με τα σακίδιά τους. Χαμόγελα και ευχές ανάμεσα σε αγνώστους. «Καλό αγώνα!» «Καλό τερματισμό!»

Στο Ζάππειο τα μέλη της ομάδας είναι ήδη στο συμφωνημένο σημείο του ραντεβού μας. Το ίδιο και η Αλεξάνδρα. Όλοι λίγο νυσταγμένοι, αλλά χαμογελαστοί. Νιώθουμε όλοι παράξενα, έχουμε να τρέξουμε σε αγώνες πάνω από ενάμιση χρόνο, έχουμε καιρό να προπονηθούμε σοβαρά. Η Αλεξάνδρα είναι πολύ χαρούμενη. Δεν είναι το τρέξιμο το αγώνισμά της, είναι η κολύμβηση. Εκείνη είναι γοργόνα. Μα θα το δοκιμάσει μαζί μας!

Φοράμε όλοι κόκκινα μπλουζάκια που γράφουν πάνω Finish Line με κίτρινα γράμματα. Δηλαδή, αυτοί που τερματίζουν. Ότι κι αν γίνει! Η αρχηγός μας, μας μοιράζει τους ρόλους. Θα τρέξουμε όλοι γύρω από το αγωνιστικό, αναπηρικό αμαξίδιο της Αλεξάνδρας. Ένας δρομέας θα οδηγεί το αμαξίδιο και θα αλλάζουμε κυκλικά όλοι κάθε 2 χιλιόμετρα. Κάποιοι θα τρέχουν μπροστά και θα ανοίγουν δρόμο ανάμεσα σε όλους τους άλλους δρομείς, ώστε να μην γίνουν σπρωξίματα και ατυχήματα, κάποιοι θα προστατεύουν στα πλάγια και κάποιοι πίσω. Στις ανηφόρες και τα δύσκολα κομμάτια θα αναλάβουν να σπρώχνουν οι πιο δυνατοί δρομείς. Στις ευθείες και τις κατηφόρες οι πιο καινούριοι. Στις υδροδοσίες κάποιοι θα παίρνουν νερό και ισοτονικά για την Αλεξάνδρα και τον οδηγό της. Είμαστε έτοιμοι! Βγάζουμε φωτογραφίες! Πάμε να πάρουμε θέση στην εκκίνηση!

Στην εκκίνηση έχουμε την προσοχή όλων! Φίλοι δρομείς μας χαιρετούν και έρχονται να μας δουν. Βλέπουμε τον κ. Πρασσά που τρέχει ημιμαραθώνιο στα 90 του! Φωτογραφιζόμαστε μαζί του. Ευχόμαστε καλούς τερματισμούς σε όλους. Τα μπαλόνια πλησιάζουν, οι μάλλον εμείς πλησιάζουμε σε αυτά. Βλέπω την γραμμή της εκκίνησης. Ακούω τις μουσικές, τον εκφωνητή που μιλάει για εμάς, ακούω το 5-4-3-2-1 Πάμε!

Ξεκινάει η αρχηγός μας και είναι αυτά τα πρώτα βήματα παράξενα και αναγνωριστικά. Τρέχω στο πλάι και προσπαθώ να συντονιστώ με τον ρυθμό που δίνει η οδηγός δρομέας στην ομάδα. Η Αλεξάνδρα φοράει ένα αθλητικό καπέλο του τένις στα μακριά της μαλλιά για τον ήλιο. Προς το παρόν έχει μια όμορφη συννεφιά που μας προστατεύει. Τρέχουμε!

Ο κόσμος συγκινείται που βλέπει αυτή την όμορφη προσπάθεια. Χειροκροτούν στο πέρασμά μας! Μας φωνάζουν. Φωνάζουμε κι εμείς. Κάνουμε χαβαλέ και φασαρία γιατί αυτό είναι ο αθλητισμός. Είναι μοίρασμα και ζωντάνια. Σιγά – σιγά, μετά τα πρώτα χιλιόμετρα ο κόσμος αραιώνει. Έχουμε περισσότερη ησυχία, μιλάμε όμως κεφάτα μεταξύ μας, συντονιζόμαστε, γινόμαστε αληθινή ομάδα. Αλλάζει ο πρώτος οδηγός και αναλαμβάνει ο δεύτερος. Πάντα η ίδια αγωνία, να είναι σταθερή και άνετη όσο γίνεται η Αλεξάνδρα στο καρότσι της. Η διαδρομή είναι υπέροχη. Όμορφοι δρόμοι στο κέντρο της πόλης, όμορφα κτίρια. Τώρα τα κοιτάζουμε με άλλη ματιά. Μέσα από αυτοκίνητα και ΜΜΜ, η περπατώντας βιαστικοί τις άλλες μέρες δεν τα βλέπουμε ποτέ. Τώρα πια ξέρω κάθε λακούβα και εξόγκωμα της ασφάλτου στο μήκος της διαδρομής.

Πλησιάζουμε τον DJ που παίζει κεφάτα τραγούδια. Η μουσική ανεβάζει απίστευτα τους δρομείς. Ένα τραγούδι μπορεί να σε κάνει να πάρεις τα πάνω σου και να τερματίσεις. Δεκάδες εθελοντές στους σταθμούς υδροδοσίας μας φωνάζουν χαρούμενα συνθήματα. Το πρώτο νερό, τα πρώτα πέντε χιλιόμετρα. Στην προπόνηση δεν μιλάω ποτέ, τώρα δεν σταματάω να χαιρετάω κόσμο και να γελάω. Είναι αυτή η επαφή με τον κόσμο και τους συναθλητές που κάνει τον αγώνα μοναδικό.

Καθώς φτάνουμε στο δέκατο χιλιόμετρο, στην άλλη πλευρά του δρόμου αρχίζουμε και βλέπουμε τους πρώτους δρομείς που κάνουν την κυκλική διαδρομή. Ζητωκραυγάζουμε για τους πρώτους. Ζητωκραυγάζουμε ακόμα πιο πολύ όταν βλέπουμε και τα πρώτα αγωνιστικά αμαξίδια των δρομέων που τρέχουν μόνοι τους και κάνουν εξαιρετικούς χρόνους. Τους δίνουμε δύναμη! Όσο προχωράμε βλέπουμε και άλλους δρομείς που γνωρίζουμε, φίλους που τρέχουν στην διαδρομή, τον Γρηγόρη με την μικρή Αγγελική, δίπλα μας ομάδες σαν κι εμάς τρέχουν με δύο ακόμα αναπηρικά αμαξίδια. Πόση δύναμη και ομορφιά είναι ο αθλητισμός τελικά!

Και μετά η ανηφόρα. Η δύσκολη λεωφόρος Αλεξάνδρας στο ανέβασμά της. Κάνουμε λογοπαίγνια με την Αλεξάνδρα που τρέχει στην λεωφόρο Αλεξάνδρας! Προσπαθούμε να πάρουμε κουράγιο. Τα αγόρια της ομάδας επωμίζονται το βάρος της ανηφόρας. Προσωπικά, φτάνω στα όριά μου. Προσπαθώ να μην λιγοψυχήσω και να μην μείνω πίσω. Και φυσικά να μην αναγκάσω και την ομάδα να μείνει πίσω. Δύσκολα χιλιόμετρα.

Η ανηφόρα όμως κάποτε τελειώνει. Και στο τέλος της νιώθεις πιο δυνατός. Με το που ισιώνει ο δρόμος και βλέπω κατηφόρα μπροστά νιώθω ξαφνικά ξεκούραστη. Ζητάω να πάρω κι εγώ το καρότσι. Θα είναι πιο εύκολο για μένα στο κομμάτι αυτό της διαδρομής. Η Αλεξάνδρα γυρίζει και μου χαμογελάει. Της χαμογελάω κι εγώ. Έχει αεράκι και το νιώθω στα μαλλιά μου. Το ίδιο κι εκείνη. Τρέχω και δεν νιώθω καμιά κούραση. Ο συναθλητής μου, γυρίζει και μου ζητάει να πάω λίγο πιο αργά. Δεν νομίζω πως έχω τρέξει με τόσο καλό pace ποτέ σε αγώνα ως τώρα. Τι βάζει φτερά στα πόδια μου; Τι με κάνει να χαμογελάω και να μην νιώθω πόνο;

Πλησιάζουμε στον τερματισμό και η χαρά είναι μεγάλη. Είμαστε όλοι ενθουσιασμένοι. Βλέπουμε την αψίδα και ο κόσμος πυκνώνει. Περνώντας από τα παιδιά με τα τύμπανα, τρέχουμε και χορεύουμε μαζί σε λάτιν και αφρικάνικους ρυθμούς. Λίγο ακόμα. Τα τελευταία μέτρα πάντα είναι τα πιο δύσκολα, μα πάντα τα τρέχουμε με χαμόγελο. Ασυναίσθητα όλοι τρέχουμε πιο γρήγορα! Να μην φανεί η κούραση. Τερματίζουμε με τα κόκκινα μπλουζάκια μας, με τις φωνές του κόσμου στα αυτιά μας, με την φωνή του εκφωνητή να μιλάει για την Αλεξάνδρα μας!

Οι εθελόντριες μας περνάνε τα μετάλλια και είναι δακρυσμένες. Αλήθεια! Δεν ξέρω πως έχω βουρκωμένα μάτια και χαμόγελο μαζί.

Έτρεξα τον πιο όμορφο ημιμαραθώνιο της ζωής μου!

 

Έτρεξα με την ομάδα Finish Line και την Αλεξάνδρα! Γιατί για να τρέξεις, αυτό που χρειάζεται είναι μυαλό και ψυχή!

 

 

πηγή:runningnews.gr

Σχολιάστε

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Περισσότερα στη κατηγορία ΔΡΟΜΕΙΣ