Connect with us

ΜΠΑΣΚΕΤ

Ισπανίας το ανάγνωσμα, πρόσχωμεν… (του Αργύρη Παγαρτάνη)

Ισπανίας (ομάδας μπάσκετ) το ανάγνωσμα, πρόσχωμεν…

  1. Κατ’ αρχάς, το ότι ο μέσος Έλληνας μπασκετικός δεν γνωρίζει τον Μπριζουέλα, τον Αροστέγκι, τον Χάιμε Φερνάντες και τον Ντίαζ δεν σημαίνει ότι αυτοί δεν είναι καλοί παίκτες. Όλοι, μα ΟΛΟΙ, έχουν αναδειχτεί πρωταθλητές Ευρώπης στις μικρές ηλικίες (δείτε και παρακάτω). Ξέρουν πώς γίνεται. Επίσης, στην τωρινή δωδεκάδα της Ισπανίας βρίσκουμε δύο παίκτες της Βαλένθια, δύο της Μάλαγα, έναν της Τενερίφε, έναν της Μπανταλόνα, έναν που παίζει στην Ιαπωνία, ΕΝΑΝ μόνο της Ρεάλ (άντε δύο, αν ήταν υγιής ο Γιουλ θα έπαιζε) και ΚΑΝΕΝΑΝ της Μπαρτσελόνα. Κρατήστε τη… σημειολογία του πλουραλισμού.
  2. Μιλώντας για δεξαμενή παικτών, ας δούμε ποιοι ήταν μέλη στη 12άδα της Ισπανίας τα τελευταία πέντε χρόνια, παίζουν ακόμα, βρίσκονται σε ηλικία που θα μπορούσαν να κληθούν (συνομήλικοι του Ρούντι ή νεότεροι) και δεν έπαιξαν, για διάφορους λόγους: Σέρχι Ροντρίγκεζ, Βίκτορ Κλαβέρ, Άλεξ Αμπρίνες, Σέρτζιο Γιουλ, Νίκολα Μίροτιτς, Ρίκι Ρούμπιο, Μαρκ Γκασόλ, Ζοάν Σάστρε, Γκιγιέμ Βίβες, Πιέρ Οριόλα, Κίνο Κολόμ, Πάου Ρίμπας, Τσάβι Ραμπασέδα, Χαβιέρ Μπεϊράν, Αλμπέρτο Αμπάλδε. Θεωρητική η αναφορά, προφανώς. Άλλοι έχουν αποσυρθεί από την εθνική, άλλοι είναι τραυματίες. Αλλά έχει αξία η αναφορά, για να δείτε από τι επιλέγει ο Σκαριόλο τους 12. Μην πάμε σε νεότερους.
  3. Τα επιτεύγματα της Ισπανίας την τελευταία 15ετία συγκρίνονται μόνο με αυτά της ΕΣΣΔ της δεκαετίας του ’50 και του ’60. Από το 2007 και μετά, σε 7 διοργανώσεις, έχει συνεχόμενα μετάλλια σε Ευρωμπάσκετ (3 χρυσά, 1 αργυρό, 2 χάλκινα κι εξασφαλισμένο τουλάχιστον το αργυρό τώρα), τρία μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες κι ένα χρυσό (2019) σε Παγκόσμιο. Στις μικρές ηλικίες δε, οι αριθμοί ζαλίζουν: Στους Νέους Άνδρες (U20) από το 2007 και μετά (14 διοργανώσεις) έχουν 3 χρυσά, 4 αργυρά, 5 χάλκινα και ΜΟΝΟ 2 φορές έμειναν εκτός τετράδα. Στους Εφήβους (U18) έχουν 3 χρυσά, 1 αργυρό, 1 χάλκινο και στους Παίδες (U16) 4 χρυσά, 3 αργυρά, 2 χάλκινα.
  4. Αντίστοιχα τα επιτεύγματα και στα κορίτσια: στα τελευταία 8 ευρωμπάσκετ 6 μετάλλια (3 χρυσά, 1 αργυρό, 2 χάλκινα). Στις Νέες Γυναίκες έχουν 9 (!) χρυσά και 3 αργυρά, στις Νεάνιδες 3 χρυσά, 5 αργυρά, 2 χάλκινα και στις Κορασίδες 6 χρυσά, 2 αργυρά, 3 χάλκινα.

Ο Σκαριόλο, λοιπόν, προς τιμή του, στις δηλώσεις που έκανε μετά το ματς με την εθνική μας στην Αθήνα, μίλησε για μια οργανωμένη δουλειά που γίνεται για χρόνια (παρεμπιπτόντως, καθυστερημένα credits στον Θανάσης Ασπρούλιας που ρώτησε και βοήθησε να ανοίξει η κουβέντα). Το πόσο σημαντική την θεωρεί είναι ότι μιλούσε γι’ αυτό 5 ολόκληρα λεπτά, σ’ ένα φαινομενικά άκαιρο χρονικό σημείο. Όλοι οι μπασκετικοί που ξέρω υποκλίνονται στο ισπανικό μοντέλο ανάπτυξης, μιλάνε για δομές, για μπάσκετ με πλάνο, για συνεργασία ομοσπονδίας-συλλόγων.

Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά θεωρητικά. Στην πράξη, τι γίνεται; Πώς το έφτιαξαν όλο αυτό, να υπηρετούν όλοι ένα συγκεκριμένο πλάνο; Ποιες είναι οι δομές τους; Ποια είναι η πορεία ενός παιδιού που ξεκινάει μπάσκετ στην Εστρεμαδούρα ή στις Αστούριες μέχρι να φτάσει σε επίπεδο εθνικής; Ποιοι το καθοδηγούν; Ποιοι το βλέπουν; Ποιοι το αξιολογούν; Ποιοι αξιολογούν αυτούς που το αξιολογούν; Πώς δουλεύουν οι σύλλογοι; Πώς αντιμετωπίζει η ομοσπονδία το παιδομάζωμα που κάνουν οι μεγάλοι σύλλογοι, η Ρεάλ (κυρίως) και η Μπαρτσελόνα; Ποιο είναι το στάτους των ξένων παιδιών που μπαίνουν στο ισπανικό αναπτυξιακό πρόγραμμα; Υπάρχουν περιορισμοί ηλικιακοί στα τοπικά πρωταθλήματα; Επιτρέπονται μεταγραφές ερασιτεχνών αθλητών και μέχρι πόσες; Πώς λειτουργεί το διπλό δελτίο; Μέχρι ποιο σημείο επιτρέπεται να παρέμβει ο γονέας ή ο μάνατζερ;

Να, ένα ωραίο case study. Μπασκετικοί συνάδελφοι, ιδού πεδίον δόξης λαμπρό. Αποσπασματικές απαντήσεις έχουν όλοι να δώσουμε. Αλλά να ψάξουμε να βρούμε τι γίνεται εκεί. Με λεπτομέρειες. Να μιλήσουν άνθρωποι που βρίσκονται εκεί ή έχουν γνώση και άποψη για το τι ακριβώς ισχύει. Όχι θεωρίες και ευχολόγια. Facts.

Το δύσκολο δεν είναι να βρούμε τα στοιχεία. Το δύσκολο είναι αυτό που θα αναφέρω τώρα: Να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να ρωτήσουμε τον εαυτό μας ως μπάσκετ αν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θέλουμε να εφαρμόσουμε αυτό το πετυχημένο μοντέλο στην Ελλάδα. Διότι για να εφαρμοστεί αυτό το μοντέλο και να δουλέψει, πρέπει να σπάσουν αυγά. Καρτέλες ολόκληρες. Ο νοών, νοείτω.

Αφού, πάντως, το κατάφεραν οι Ισπανοί, παραδοσιακά η πιο διχασμένη από τοπικισμούς χώρα της Ευρώπης, να δουλέψουν για έναν κοινό σκοπό, σίγουρα μπορούμε κι εμείς. Αρκεί να θέλουμε.

Σχολιάστε

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Περισσότερα στη κατηγορία ΜΠΑΣΚΕΤ