Connect with us

ΜΠΑΣΚΕΤ

Δεν είναι κακό να βλέπουμε τι κάνουν οι άλλοι (του Αργύρη Παγαρτάνη)

Η πρώτη τελική φάση πρωταθλήματος μπάσκετ παίδων και εφήβων στην Ισπανία έγινε το 1970. Ξεκίνησε ένα χρόνο μετά το αντίστοιχο ελληνικό. Για πολλά χρόνια η ισπανική ομοσπονδία πειραματίστηκε με το σύστημα διεξαγωγής και με τις ομάδες που συμμετείχαν. Υπήρξαν διοργανώσεις με 4 ομάδες, με 6 και κυρίως με 8.
Την χρονιά που η FIBA Europe αποφάσισε τη διεξαγωγή ετήσιων πανευρωπαϊκών πρωταθλημάτων στις μικρές ηλικίες (2005) οι Ισπανοί αύξησαν τις ομάδες της τελικής φάσης από 8 σε 12. Θεωρήθηκε μεγάλο βήμα κάτι τέτοιο, δεδομένου ότι αύξησε το ενδιαφέρον κυρίως στις ομάδες των μεγάλων περιφερειών (Μαδρίτης, Καταλονίας κτλ.) που είχαν στις τάξεις τους ακαδημίες-μεγαθήρια (Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα). Έτσι έγινε εφικτή η συμμετοχή άλλων καλών ομάδων από τις περιοχές αυτές στην τελική φάση.
O Σέρτζιο Σκαριόλο συμφώνησε στις 20 Φεβρουαρίου 2009 με την ισπανική ομοσπονδία μπάσκετ, με στόχο όχι να προπονήσει μόνο την εθνική ανδρών, αλλά να εκπονήσει ένα πρόγραμμα περαιτέρω ανάπτυξης του ισπανικού μπάσκετ. Λίγες ημέρες αργότερα έγινε μια συνάντηση στα γραφεία της ομοσπονδίας, η οποία αργότερα πέρασε στα όρια του θρύλου. Συμμετείχαν πάνω από 25 άτομα, από τη διοίκηση της ομοσπονδίας μέχρι τους προπονητές των εθνικών ομάδων των μικρών ηλικιών.
Εκεί ο Χοσέ Λουίς Σαέθ, τότε πρόεδρος της ισπανικής ομοσπονδίας, είπε στον Σκαριόλο πόσο σημαντική θεωρούσε την αύξηση των ομάδων των τελικών φάσεων από 8 σε 12 και πόσο είχε τονώσει το ενδιαφέρον. Ο θρύλος λέει ότι ο Ιταλός κοίταξε τα χαρτιά του, χαμογέλασε, πήγε σ’ έναν λευκό πίνακα που βρισκόταν στον τοίχο, πήρε έναν μαρκαδόρο κι έγραψε έναν αριθμό: 32.
Με μια κίνηση, ο Σκαριόλο ζήτησε από την επόμενη σεζόν οι τελικές φάσεις παίδων, εφήβων, νεανίδων και κορασίδων να γίνονται με 32 ομάδες!
Ακολούθησε σωρεία αντιδράσεων: Από ειρωνικά χαμόγελα μέχρι καφέδες που χύθηκαν στο πάτωμα από την έκπληξη. Η αρχική αντίδραση των Ισπανών ήταν ότι ο Ιταλός δεν ήξερε τι του γινόταν. Άρχισαν να του λένε τα γνωστά: «Μα αν καλέσουμε τόσες ομάδες στην τελική φάση θα προκύπτουν μεγάλες διαφορές στους πρώτους γύρους», «μην φαντασιώνεσαι ότι με αυτό θα υπάρξουν άλλες ομάδες που θα διεκδικήσουν τον τίτλο, η Ρεάλ και η Μπαρτσελόνα θα το παίρνουν», «μας αναγκάζεις να ψάχνουμε μεγάλες πόλεις για να γίνουν οι διοργανώσεις, εμείς θέλουμε να τονώσουμε το ενδιαφέρον της περιφέρειας, πού θα βρούμε 3 κλειστά γήπεδα στη μικρή πόλη, πού θα βρούμε ξενοδοχεία να τους χωρέσουμε»… Τέτοια ζαρζαβατικά. Αληθινά ζητήματα, αλλά… ζαρζαβατικά.
Ανένδοτος ο Σκαριόλο. Χαμόγελο, μαρκαδόρος και… 32. Ο Σαέθ σηκώθηκε όρθιος ζήτησε να γίνει ησυχία και τον προσκάλεσε να αναλύσει το σκεπτικό του. Γιατί ήταν απαραίτητο να γίνει ένα τέτοιο πολυδάπανο τουρνουά, με σχεδόν τριπλάσιες ομάδες, αφού οι νικητές ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενοι; Σύμφωνα με τον θρύλο, ο Σκαριόλο απάντησε με μια λέξη. Μάλιστα την είπε στα ιταλικά, sognare. Δευτερόλεπτα αργότερα, συμβουλεύτηκε έναν συνεργάτη του και την είπε στα ισπανικα: sueño. Όνειρο.
Δεν χρειαζόταν κάτι άλλο. Ο Σαέθ έκλεισε το θέμα: Οι επόμενες τελικές φάσεις θα γίνονταν με 32 ομάδες. Μάλιστα, για να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στην περιφέρεια, αποφασίστηκε η επόμενη τελική φάση των εφήβων να γίνει σε δύο μικρές πόλεις, το Πορίνιο και το Τούι, στη Γαλικία, κοντά στα σύνορα με την Πορτογαλία. Από τότε το σύστημα των 32 ομάδων καθιερώθηκε.
Οι επικριτές του σχεδίου είχαν δίκιο σ’ ένα πράγμα: Η αύξηση των ομάδων δεν έφερε ανταγωνισμό στις πρώτες θέσεις. Από τη σεζόν 2010-11 μέχρι αυτή που ολοκληρώθηκε το Μάιο, σε 11 διοργανώσεις, πρωταθλήτριες εφήβων αναδείχτηκαν η Ρεάλ Μαδρίτης 5 φορές (2014, 2015, 2017, 2018, 2019), η Μπαρτσελόνα 4 φορές (2011, 2012, 2016, 2021) και η Μπανταλόνα 2 φορές (2012, 2022).
Κατά τα άλλα, όμως, παραπάνω από 140 άλλες ακαδημίες της Ισπανίας συμμετείχαν στην τελική φάση. Ανάμεσά τους ακαδημίες από πολύ δυνατές ομάδες (Βαλένθια, Μάλαγα, Γκραν Κανάρια κτλ.), αλλά και τελείως άγνωστες στο ευρύ κοινό, όπως η Μπουρλάδα από τη Ναβάρα, η Αγουστίνος Έρας από την Καστίλλη-Λεόν και η Μαρίν Πέισε από τη Γαλικία. Αυτό το εφικτό όνειρο που έδωσε ο Σκαριόλο βοήθησε στην αύξηση των ακαδημιών μπάσκετ στην Ισπανία κατά 47% την τελευταία δεκαετία! Ένα νούμερο τρομακτικό, δεδομένου ότι και ως το 2010 το μπάσκετ ήταν δημοφιλέστατο στη χώρα.
Ας το αναλύσουμε λίγο καλύτερα.
Από πού προέρχονται αυτές οι 32 ομάδες; Η απάντηση είναι ότι… δεν είναι εγγυημένες οι θέσεις. Η Ισπανία έχει 18 διαφορετικές τοπικές ομοσπονδίες, μία για κάθε κρατίδιο που απαρτίζει τη χώρα (Ανδαλουσία, Καταλονία, Κανάριοι Νήσοι κτλ.). Τρεις από αυτές (Χώρα των Βάσκων, Ναβάρα, Λα Ριόχα) έχουν αποφασίσει να φτιάξουν κοινά τοπικά και παιδικοεφηβικά πρωταθλήματα. Έτσι, λοιπόν, από τα τοπικά πρωταθλήματα κάθε κρατιδίου προκύπτουν 16 πρωταθλήτριες ομάδες. Αυτές προκρίνονται ό,τι και να γίνει.
Οι άλλες 16 θέσεις κατανέμονται με βάση το ranking των τεσσάρων τελευταίων διοργανώσεων, με τον περιορισμό των 3 ομάδων μάξιμουμ ανά περιοχή. Τι έκαναν, δηλαδή, οι ομάδες κάθε κρατιδίου στις 4 τελευταίες τελικές φάσεις. Όσο καλύτερα πάνε οι ομάδες μιας περιοχής, τόσο περισσότερες ομάδες «βάζει» στην επόμενη τελική φάση. Οπότε έχει όνειρο και ο δεύτερος, και ο τρίτος κάθε περιοχής να συμμετέχει, και εύχεται μάλιστα να πηγαίνουν καλά οι ομάδες της περιοχής του, ώστε να «ανοίξει» θέση και γι’ αυτόν.
Οι 32 ομάδες χωρίζονται κατ’ αρχάς σε 8 ομίλους των 4 ομάδων. Από τους 4 πρώτους ομίλους, τους πιο «δυνατούς», προκρίνονται στους «16» οι 3 πρώτοι. Από τους 4 υπόλοιπους ομίλους προκρίνεται στους «16» μόνο ο πρώτος. Έτσι υπάρχει και μίνιμουμ αριθμός αγώνων, αλλά και αποφεύγονται πολλές διαφορές-μαμούθ.Από τη φάση των «16» και μετά υπάρχουν νοκ-άουτ αγώνες μέχρι τον τελικό. Ο μοναδικός αγώνας κατάταξης που γίνεται είναι για την 3η-4η θέση.
Παρ’ ότι δεν υπάρχουν άλλοι αγώνες κατάταξης, υπάρχει απόλυτη κατάταξη. Αυτή προκύπτει από τα αποτελέσματα των ομάδων στο τουρνουά, από το πού έφτασαν, τις διαφορές που νίκησαν ή έχασαν, το πόσο ψηλά έφτασε η ομάδα που τους απέκλεισε στο νοκ-άουτ. Για να μην υπάρξει κανένα περιθώριο ισοβαθμίας έχουν προβλεφθεί και παράπλευρα κριτήρια, το τελευταίο π.χ. είναι ο αριθμός των φάουλ! Αν δύο ομάδες ισοβαθμήσουν απόλυτα (έχουν ίδιο αριθμό πόντων, έχουν χάσει με τις ίδιες διαφορές κτλ.) μετράνε μέχρι και τα λιγότερα φάουλ.
Αν επισκεφθεί κάποιος τις ιστοσελίδες αυτών των «άγνωστων» ομάδων, θα διαπιστώσει με πόση υπερηφάνεια διαφημίζουν στις τοπικές κοινωνίες ότι π.χ. πήραν την 7η θέση ή την 10η θέση σ’ ολόκληρη την Ισπανία στο επίπεδο των παίδων ή των κορασίδων. Το όνειρο, που λέγαμε.
Εννοείται ότι κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που διεξάγονται αυτά τα τουρνουά (παραδοσιακά η πρώτη εβδομάδα του Μαϊου) είναι παρών και ο Σκαριόλο, αλλά και όλοι οι περιφερειακοί προπονητές, οι οποίοι στο περιθώριο των αγώνων συζητούν και αξιολογούν. Εκεί γίνεται και η δική τους αξιολόγηση, των περιφερειακών προπονητών. Εκεί λέει ο καθένας τι γίνεται στην περιοχή του, ποια παιδιά ξεχώρισε, ποια δεν είναι παρόντα απ’ αυτά που ξεχώρισε και γιατί δεν ξεχώρισε κάποια απ’ αυτά που έχουν καλή απόδοσή στους αγώνες. Είναι και μια ασφαλιστική δικλείδα διαφάνειας, δηλαδή.
Όσο για τα παιδιά, υπάρχει άμεση εικόνα στο ανώτερο κλιμάκιο για 384 παίκτες κάθε φουρνιάς (32 ομάδεςΧ12 παίκτες). Ελάχιστα παιδιά που αξίζουν ξεφεύγουν από αυτό το ραντάρ της τελικής φάσης.
Μια ακόμα τεράστια υπόκλιση στον Σκαριόλο. Αφήστε να λένε για τις ζώνες του ή για το ότι χωρίς τον Μπράουν θα είχε αποκλειστεί. Αυτά είναι η κορυφή του παγόβουνου της δουλειάς του. Όχι, λάθος, όχι της δουλειάς του. Της έμπνευσής του.
Επαναλαμβάνω, δεν είναι κακό να βλέπουμε τι κάνουν οι άλλοι.

Σχολιάστε

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Περισσότερα στη κατηγορία ΜΠΑΣΚΕΤ